Preek van Witte Donderdag (17 april 2014) n.a.v. Johannes 13

Zusters en broeders

 

Op zijn tocht ontmoet de kleine prins de vos, die hem vraagt hem tam te maken. Dan ontstaat het volgende gesprek:

Wat betekent “tam?
Dat is maar al te zeer een vergeten woord, zei de vos. Het betekent “verbonden”. Als je me tam maakt, dan zullen we elkaar nodig hebben. Dan ben jij voor mij enig op de wereld. En ben ik voor jou enig op de wereld.
De vos ging verder met zijn uitlegging.

Mijn leven is eentonig. Ik jaag kippen en de mensen jagen mij. Alle kippen lijken op elkaar en alle mensen lijken op elkaar. Dus verveel ik me wel een beetje. Maar als jij me tam maakt, dan wordt mijn leven vol zon. Dan ken ik voetstappen die van alle andere verschillen. Voor andere voetstappen kruip ik weg onder de grond, maar jouw stap zal me juist uit mijn hol roepen, als muziek.

En kijk eens! Zie je daar die korenvelden? Nu eet ik geen brood. Ik heb niets aan koren en korenvelden zeggen me niets- dat is heel verdrietig. Maar jij hebt goudkleurig haar. Dan zal het heerlijk zijn als je me tam gemaakt hebt! Door het goudkleurige koren zal ik aan jou moeten denken. Ik zal het geluid van de wind in het koren mooi vinden….

De vos werd stil en keek de kleine prins lang aan: Als je blieft, wil je me tam maken?

Mensen willen gekend zijn.
Dat iemand jou stap herkent, jouw lach herkent, jouw verdriet érkent.
Dat iemand van jou houdt omdat je bent wie je bent.

Wil je me tam maken?
Wil je me kennen in wie ik werkelijk ben?

Mensen zijn geschapen om samen te leven, waar bij dat samen natuurlijk heel verschillende invullingen kan krijgen, veel ruimer dan een klassiek gezin.

Mensen worden geroepen om samen te leven.
Mens waar is je broer? Mens waar is je zuster?

De allereerste vraag in een mensenleven! Mens waar is je naaste?

 Vandaag witte donderdag, de avond van de voetwassing.

De avond van de laatste maaltijd van Christus met zijn vrienden.

De avond dat Christus ons de heilige eucharistie schenkt.

“Dit is mijn lichaam, dit is mijn bloed, doe dit tot mijn gedachtenis”.

 

En iedereen die het brood aanneemt, de wijn drinkt, is in dat gebaar verbonden met Christus, Omdat Hij het ons zelf geeft. Omdat Hij zichzelf geeft.

En iedereen die het brood eet, de wijn drinkt, is verbonden met zijn naaste, met zijn broeder, met haar zuster.

 

We weten ons gekend door God, als wij de verbondenheid vieren.
We weten dat we elkaars naasten zijn als we brood en wijn ontvangen uit Gods hand.

Soms voelt een mens zich alleen.
Soms is een mens alleen. Soms lijkt een mens niet meer mee te tellen.
Er niet meer toe te doen. Soms is er niemand die in je hart kijkt.

Zalig zijn zij die genodigd zijn tot het bruiloftsmaal van het Lam.

Zo klinkt de uitnodiging.

Een uitnodiging om gekend te worden.
Een uitnodiging om de verbondenheid te vieren,
met God, met Christus, met elkaar. 

Bij de eucharistie is niemand anoniem.

Bij kunnen wel eens een naam vergeten, of een gezicht.
Soms schuiven mensen stilletjes achter in de kerk en gaan daarna zonder weer even stil en onopvallend naar huis. En toch is hij of zij herkend.
Ik heb u mijn uw naam geroepen, U bent van mij!
Woorden van onze God, die nooit een Naam vergeet.

Het is niet goed dat een mens alleen is.
Geen mens valt zo diep, of God vangt hem, vangt haar weer op.

In de Naam van de Vader, Zoon en Heilige Geest.

Amen.  

 

Laat ons in vrede bidden tot de Heer onze God,

God, uw Zoon Jezus Christus heeft ons het grote geheim van uw liefde geleerd: de eerste zijn is de minste worden.

Wij bidden U, dat het ons gegeven wordt te leven uit dit geheim.
Dat in ons hoofd, in ons hart en in onze handen ook die gezindheid bij ons is
die ook in Jezus Christus was.
Dat wij leren geven in plaats van steeds te vragen.
Dat wij leren luisteren in plaats van steeds te spreken.
Dat wij leren kijken in plaats van op een ander neer te zien.
Dat wij begrijpen en niet oordelen over een ander.
Dat wij vergeven en niet op onze strepen staan.
Laat ons bidden

Wij bidden U dat wij als wij het brood delen
niet onze ogen sluiten voor wie niets heeft.
Wij bidden U dat we durven leven van genade, van liefde.
Wij bidden U om moed om niet vast te zitten aan onze eigen zekerheden
maar op zoek te gaan naar vrijheid, naar liefde, naar elkaar.
Laat ons bidden

Heer, wij bidden U voor wie zich alleen voelt.
Voor wie leeft met een lege plek naast zich, voor wie de voetstap mist, de lach,
de stem, de zoen van iemand die dierbaar was.
Heer, dat wij als mensen van uw kerk elkaar niet loslaten
Laat ons bidden

Heer, als wij eten van het brood, bidden wij om eenheid van de kerken.
Laat het gebroken brood, ons herinneren aan het ene brood waarvan wij allen leven. Laat ons eten van dat brood totdat Hij, Uw Zoon komt.
Laat ons bidden

Heer, wij bidden U in stilte

God die blijkens de kracht die in ons werkt, bij machte zijt
meer dan overvloedig te doen boven al wat wij vragen of denken
U zij de heerlijkheid in de kerk en in Jezus Christus
tot in alle geslachten in de eeuwen der eeuwen. Amen. 

Oud-Katholieke Parochie St. Willibrordus, Arnhem | Site techniek: SyncCMS