Preek: Visser van mensen... (10 februari 2013 - 1e dienst van Joke Kolkman als Priester)

Zusters en broeders

Het grootste wonder daar aan het meer van Gennesareth is niet de overvloedige visvangst. Het grootste wonder op die ochtend zijn die vissers die zich geroepen weten. God waard en God waardig om Hem te volgen in het leven.

 .

De vissers waren de hele nacht in touw geweest.

Het meer staat bekend om zijn grote visopbrengst.

Meestal gaat het goed. Maar soms valt het tegen.

Het zal niet de eerste keer zijn dat de vissers met lege netten aan het strand komen.

Het levert niets op. Een hele nacht in touw voor niks.

En dan moet er wel gewerkt worden, de netten gecontroleerd en gerepareerd waar nodig.

Dan opnieuw het water opgaan, is ongebruikelijk.

En dan is het nog ongebruikelijker dat er zoveel wordt gevangen.

 .

Dit verhaal over de vissers is een beeld.

Een beeld voor de weg die mensen gaan.

Soms is het hard werken, en het lijkt niets op te leveren. Het is als een lange nacht.

En dan is er inzicht, uitzicht, we gaan van armoede, geestelijke armoede naar de rijkdom van Gods stem. Dan verstaan we de Stem die ons roept.

 .

Zo maar opeens heeft Simon het ontdekt.

Hij heeft naar de woorden van Jezus geluisterd. Zoals wij vaak naar de woorden van anderen luisteren, en zelfs naar de woorden van Jezus zoals die tot ons komen.

En Jezus sprak zoals nog nooit iemand gesproken had.

En ze raken Simons ziel. Een ouderwets woord, maar hoe zeg je het anders?

Het raakt hem in zijn hart.

Ze bewegen hem, er ontstaat een nieuw bewustzijn. Een innerlijk weten. Geloof.

 .

Simon was een visser, zoals zo velen.

Hard werken om de kost te verdienen voor zijn gezin.

Zorgen maken over de toekomst.

Je proberen staande te houden in een harde samenleving.

Je soms groter voordoen dan je bent, uit angst. Uit zelfbescherming.

Het leven lijkt op vissen in de nacht, en de netten blijven leeg.

Zijn leven lijkt op ons leven.

 .

En dan een stem: een mens leeft niet alleen van brood, maar van alles wat ons leven inhoud geeft, en betekenis. Maak je niet bezorgd voor de dag van morgen, God zal alles geven wat U nodig hebt.

Vrees niet, geloof alleen!

 .

En die woorden komen aan in het hart.

Als ik mijn leven nog eens over kon doen……. Ja Petrus, je mag je leven nog eens over doen, en nu als visser van mensen.

Ja, mensen je mag je leven opnieuw beginnen, en dan op Jezus’ woord.

 .

En dan, nee…. dan is niet meteen alles goed.

Dan wordt Simon pas echt bang.

Ik ben zondig, zegt hij. Ik ben God niet waard, ik ben God niet waardig.

 .

Wat is moeilijker voor ons?

Geloven dat we zondige mensen zijn? Dat we niet zoveel voorstellen,

Geloven dat ons leven tevergeefs is, als een leeg net na een lange nacht hard werken.

De angst dat we niet goed genoeg zijn, in Gods ogen.

Och, Heer, neem maar een ander.

De angst dat we niet kunnen voldoen aan de hoge verwachtingen.

Niet kunnen voldoen aan Gods grote liefde.

Dat klinkt misschien wel moeilijk, maar in de praktijk komt het veel voor.

Mensen, u, jij en ik die denken, dat ze niet goed genoeg zijn.

Niet gelovig genoeg.

 .

Bijna iedereen in de Bijbel die wordt geroepen, protesteert.

Nee, liever niet, laat maar. Ik kan niet spreken, ik ben verlegen, ik ben te jong,

Ik durf niet, naar mij willen ze toch niet luisteren.

Wat maken we het onszelf soms moeilijk.

 .

Maar het gaat om de andere beweging, minstens net zo moeilijk: namelijk geloven, vanuit de diepte van ons hart, dat we God waard en waardig zijn.

 .

Vrees niet!

Juist op dit soort prachtige momenten,

als we ontdekken welke betekenis ons leven kan hebben,

op het moment dat de toekomst open kan gaan, 

als we ons doel voor ogen zien,

kan de angst ons aangrijpen.

Nee, nu niet, nog niet. Ik wil wel, ik durf niet.

Ik kan niet. Hoe zou ik kunnen!

Simon vat het zo samen; ik ben een zondaar.

 .

Vrees niet.

En Simon krijgt een heel eigen opdracht. Word visser van mensen!

Red mensen uit het water van de dood.

 .

Als je je eigen bestemming voor je ziet, help dan ook mensen hun weg in het leven te vinden.

Als je je eigen diepte ziet, ben ik ook in staat de diepte van anderen te peilen.

Als je zelf het leed aan den lijve hebt ervaren, zul je iets kunnen betekenen voor hen die lijden.

Als je zelf hebt gezocht, verdwaald bent geweest, heb je het geduld met anderen op zoek te gaan naar hun weg.

 .

Zo heen en weer geslingerd tussen twijfel en overtuiging, angst en geloof, zo gaat Simon zijn weg.

Op zulke mensen bouwt God de Heer zijn kerk.

 .

Het is een hoopvol evangelie gedeelte dat we vandaag lezen, net nu ik gisteren tot priester ben gewijd, en op deze eerste Zondag waarop ik eucharistie met u vier.

Wij zijn zulke mensen. Zoekend, twijfelend, niets gevangen, ik ben een zondaar.

Maar ook die andere woorden van dezelfde Petrus:

En ook: Heer, ik geloof, Heer, U weet dat ik U lief heb.

 .

Zo vormen wij de gemeenschap van de Kerk.

Bruikbaar in de handen van Hem die ons geroepen heeft.

Kostbaar voor Hem die ons geschapen heeft.

Wij, priesters, gelovigen, allen samen vormen we de geloofsgemeenschap.

 .

En zo worden ook wij vissers van mensen, totdat de angst vergaat.

Zo worden wij verkondigers van het evangelie: vrees niet.

 .

In de Naam van de Vader en de Zoon en de Heilige Geest. Amen.

 .

Oud-Katholieke Parochie St. Willibrordus, Arnhem | Site techniek: SyncCMS